Išplėstinė paieška
 
 
 
Pradžia>Ekonomika>Tarptautinė ekonomika>Niemobilne czynniki produkcji a podział dochodu. Przykład wymiany polsko-rosyjskiej
   
   
   
naudingas 0 / nenaudingas 0

Niemobilne czynniki produkcji a podział dochodu. Przykład wymiany polsko-rosyjskiej

  
 
 
123456789101112131415161718
Aprašymas

Darbas lenkų kalba apie ekonominį modelį, Lenkijos-Rusijos bendradarbiavimą. Wstęp. Model oparty na niemobilnych czynnikach. Możliwości produkcyjne. Relatywna podaż, relatywny popyt. Płace i podział dochodu. Wymiana międzynarodowa po uwzględnieniu czynników niemobilnych. Wymiana międzynarodowa i relatywne ceny. Podział dochodu i korzyści z wymiany. Przykład Polsko-Rosyjskiej wymiany handlowej. Uzależnienie Polskiej gospodarki od rosyjskiego gazu i ropy. Struktura wymiany polsko-rosyjskiej. Czynniki determinujące polsko-rosyjską wymianę handlową. Zastosowanie teorii. Podział dochodu, korzyści z wymiany. Podsumowanie.

Ištrauka

Wymiana międzynarodowa potencjalnie jest korzystna dla uczestniczących w niej krajów, ale w historii rządy zawsze chroniły swoją gospodarkę przed konkurencją z importu. Dlaczego zatem powstaje opór przeciwko efektom handlu międzynarodowego, jeśli przynosi on takie korzyści dla gospodarki? Aby zrozumieć doktrynalne założenia wymiany, należy patrzeć na jej efekty w odniesieniu nie tylko do kraju jako całości, ale też do dystrybucji dochodów wewnątrz tego kraju.

Ricardiański model wymiany międzynarodowej przedstawia potencjalne korzyści z wymiany. Omawiana tam specjalizacja międzynarodowa polega na tym, że każdy kraj przemieszcza swe zasoby pracy z tych dziedzin wytwórczości, gdzie praca jest relatywnie mniej wydajna, do tych, gdzie jest relatywnie bardziej wydajna. Zakłada się tylko jeden czynnik produkcji i możliwość jego przenoszenia. Model ricardiański sugeruje zatem nie tylko to, że wszystkie kraje zyskują na wymianie, ale też to, że sytuacja każdej jednostki polepszy się w wyniku wymiany międzynarodowej, ponieważ wymiana nie oddziałuje na dystrybucję dochodów. W rzeczywistym świecie handel ma jednak rzeczywisty wpływ na dochody, tak że w praktyce korzyści z niego wynikające mogą być podzielone bardzo nierówno.

W tej pracy przedstawię model, w którym uwaga jest skoncentrowana na skutkach wymiany w sferze podziału dochodów. Podstawowa różnica miedzy rozpatrywanym modelem a modelem ricardiańskim sprowadza się do założenia dotyczącego możliwości przemieszczania się czynników produkcji między sektorami. W modelu ricardiańkim zakładano, że praca może się przemieszczać bezzwłocznie i bez ponoszenia kosztów z jednego sektora do drugiego. W tym modelu przeciwnie, zakłada się , że przynajmniej niektóre czynniki produkcji są zupełnie niemobilne. Przy tym założeniu można stwierdzić, że wymiana, która potencjalnie polepsza sytuację kraju jako całości, może pogorszyć położenie niektórych jednostek.
Analizę rozpocznę od rozpatrzenia gospodarki prostej, będącej w izolacji, następnie rozpatrzę dwie gospodarki, które rozpoczęły wymianę. W końcu omówię implikacje efektów podziału dochodu dla założeń polityki handlowej.

II. Model oparty na niemobilnych czynnikach produkcji

Aby prześledzić wpływ wymiany na podział dochodu w sposób możliwie najprostszy, należy wyobrazić sobie gospodarkę- zwaną dalej krajem, która wytwarza i konsumuje tylko dwa dobra, wino i ser, a każde dobro jest wytwarzane przy użyciu jednego czynnika produkcji, tj. pracy. Jednak w tym modelu opartym na niemobilnych czynnikach, wino jest wytwarzane przez producentów wina, którzy nie mogą wytwarzać sera, a ser jest wytwarzany przez producentów sera, którzy nie mogą wytwarzać wina. Ten brak mobilności czynnika pracy zmienia możliwości produkcyjne gospodarki, zmienia kształt krzywej relatywnej podaży; powstaje zatem pytanie, co stanie się z relatywnymi płacami producentów wina i sera.

L zdefiniuję jako podaż pracy w kraju, a(LW) i a(LC) jako jednostkowe nakłady pracy w odniesieniu do wina i sera. Pc i Qc wyrażają cenę i wielkość produkcji sera, Pw i Qw cenę i wielkość produkcji wina. Dodatkowo niezbędne są nowe symbole. Przede wszystkim, producenci sera i producenci wina nie mogą się przenieść do innych sektorów, należy uczynić zróżnicowanie pomiędzy tymi dwiema kategoriami pracowników. Niech zatem Lc oznacza podaż roboczogodzin producentów sera w kraju,

Lw – podaż roboczogodzin producentów wina w kraju.
Analogicznie, ponieważ producenci wina nie mogą stać się producentami sera, i na odwrót, ich stawka płacy nie może pozostać taka sama. Definiujemy zatem: Wc- stawka płacy producentów sera, Ww- stawka płacy producentów wina. ...

Rašto darbo duomenys
Tinklalapyje paskelbta2006-02-08
DalykasTarptautinės ekonomikos kursinis darbas
KategorijaEkonomika >  Tarptautinė ekonomika
TipasKursiniai darbai
Apimtis16 puslapių 
Literatūros šaltiniai5
KalbaKita kalba
Dydis34.89 KB
AutoriusIrena
Viso autoriaus darbų3 darbai
Metai2006 m
Klasė/kursas12
Mokytojas/Dėstytojasdr Piotr Małecki, mgr Arkadiusz Mroczek
Failo pavadinimasMicrosoft Word Niemobilne czynniki produkcji a podział dochodu. Przykład wymiany polsko rosyjskiej [speros.lt].doc
 

Komentarai

Komentuoti

 

 
[El. paštas nebus skelbiamas]

 
 
  • Kursiniai darbai
  • 16 puslapių 
  • 12 Klasė/kursas
  • dr Piotr Małecki, mgr Arkadiusz Mroczek
  • 2006 m
Ar šis darbas buvo naudingas?
Taip
Ne
0
0
Pasidalink su draugais
Pranešk apie klaidą